Vermits Mariëtte vandaag precies 100 jaar is, werd zij geboren op 13 september 1926 als dochter van Jozef Demunter en Hortensia Danau. Zij woonden aanvankelijk in Essenbeek maar na een paar jaar verhuisden ze naar De Dikke Linde en nog wat later naar de Petrus Basteleusstraat, bij de oudere Zuunenaars beter bekend als “De Vosseplaan”. Het was dé volksstraat van Zuun. Nadien volgden nog 2 adressen in de Georges Wittouckstraat en uiteindelijk het appartement in de Arthur Quintusstraat. Zuunser kan het niet. Zeg trouwens niet van Mariëtte dat ze van Sint-Pieters-Leeuw is. Neen, zij is van Zuun!
Zij liep school bij “de nonnekes” in Zuun en ook nog even in Leeuw. Het was met tegenzin dat ze de school moest verlaten. Er moest geld in het laatje komen en dus wenkte op 15-jarige leeftijd de fabriek… Eerst werkte ze dik tegen haar zin bij SACIC PIRELLI in Anderlecht en nadien nog 6 jaar in de “Rubannerie de Zuun”, in de volksmond ’t Fabriekske genaamd, gelegen in de “Deepestroet”. Het was een plek waar veel mensen uit Zuun werkten en waar Mariëtte zich ondanks de spanning van de oorlog goed voelde.
Op 6 december 1947 trad ze in het huwelijk met Jean-Baptist “Jan” Van Rompaey. Zij kregen 5 kinderen waarvan het oudste - Hilda – helaas op 4-jarige leeftijd overleed. Zij stopte in 1948 met haar werk in ’t fabriekske om al haar tijd te besteden aan het gezin: de kinderen maar ook haar inwonende moeder en zus Lutgarde.
Van 1 april 1958 tot 31 december 1975 was zij gérante van De Welvaart op de hoek van de Wittouckstraat en de Steenweg op Bergen. Voor vele Zuunenaars was zij vanaf dan “Mariëtte van de Welvaart”. Ze stond met veel passie in haar winkel en werkte er keihard van 8u tot 21u (na een aantal jaren tot 20u), ook op zaterdag. Alleen op zondagnamiddag en maandagvoormiddag was de winkel gesloten. Poetsen, rekken vullen, de administratie… het kwam er allemaal bij na sluitingstijd. En dan waren er nog de 4 kinderen! Gelukkig kon de inwonende moeder Hortense – door iedereen “Mei” genoemd – hulp bieden bij de huiselijke taken.
Zij volgde nadien nog een opleiding bejaardenhelpster en werkte tot haar pensioen op 1 oktober 1986 als bejaardenhelpster/familiaal helpster voor de buitendienst van het OCMW Sint-Pieters-Leeuw. Ook dat deed ze met veel goesting.
In haar weinige vrije tijd nam ze deel aan activiteiten van de KAV - waarvan ze lid was - en de KWB. In de parochie konden de verenigingen steeds op haar hulp en die van Jan rekenen. Er ontstonden op die manier ook vriendschappen voor het leven. Tot op vandaag komen de nog mobiele vriendinnen regelmatig bij haar op bezoek. Geweldig toch?!
In een eeuw tijd kan een mens wel al eens één en ander meemaken. Een vader die met de noorderzon verdwijnt, de harde leerschool van fabrieksarbeid als tienermeisje, vluchten naar Noord-Frankrijk voor “den Dosj”, je eerste kindje snel “verliezen”, jarenlang zwoegen, spartelen en tellen om de eindjes aan elkaar te knopen,… Maar, Mariëtte is een taaie, “ééntje van voor den oorlog”zoals ze zelf zegt. Ze sloeg er zich telkens samen met Jan door. “Ni tevuil klogen en voesjdoon”.
De grootste voldoening en plezier haalt zij uit de ontmoetingen, feesten en bezoekjes van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Een hele bende intussen! Voor iedereen heeft ze een luisterend oor, wijze raad of een grappige quote.
Sinds 12 maart 2020, precies 1 dag voor de corona-lockdown, is zij bewoonster van Belfair. Gezien de omstandigheden verliep de start dus zeker niet van een leien dakje maar intussen heeft zij het hier best naar haar zin en is ze zeer dankbaar voor de vriendelijke en goede zorgen van het personeel en de vriendschap van de medebewoners. Enfin, ze ziet het hier nog wel zitten voor een tijdje…
Marc Sluys
